sobota, 30 stycznia 2016

Rozdział 1 Ucieczka

  
 Mijała kolejna godzina, a ja nadal leżałam na łóżku ze łzami w oczach, nierozumiejąc dlaczego on mi to robi...nam to robi. Znów chciał podnieść na niego rękę, ale go obroniłam, więc zaatakował mnie. Patrzyłam tylko jak krew spływa mi po ręce i rozmyślałam o naszej ucieczce. Z moich rozmyśleń wyrwały mnie otwierające się drzwi.
-Mira...pobawisz się ze mną-powiedział Niki
-Dobrze zaraz przyjdę-odpowiedziałam z udającym uśmieszkiem
Gdy mój braciszek wyszedł z pokoju szybko wstałam i udałam się do łazienki przemyć moje rany i zmienić ubranie nasiąknięte krwią.
Po 15 minutach wyszłam z łazienki ubrana w niebieskie spodnie od dresu i bokserkę.
Gdy wyszłam z pokoju usłyszałam jak ojciec mnie woła.Nie musiałam byc z nim w jednym pomieszczeniu żeby poczuć ten ochydny smród.
-Czego chcesz
-Masz jakąś kasę, potrzebuje na browca
-Nie a nawet jakbym miała to bym tobie nie dała
W tej chwili Niki zbiegł na dół i sie do mnie przytulił.
-Dawaj kasę,albo młody oberwie-powiedział ojciec zaciskując pięść
-Dobra uspokój się i masz ...to jest wszystko co mam
-No nie mogłaś tak od razu...grzeczna dziewczynka
Po tych słowach odwrócił się i wyszedł.Ja postanowiłam że też nie zostaniemy w tym smrodzie. Wziełam Nikiego i poszliśmy na spacer.
Niedaleko był plac zabaw, ja usiadłam na ławce, a młody poszedł się pobawić.
Postanowiłam że zrobimy to dzisiaj, wyrwiemy się z tego domu... to co że do mojej osiemnastki został niecały miesiac, ale dłuzej nie wytrzymamy tych tortur.
Zrobiło się chłodniej, wiec poszliśmy do domu.


Jak wróciliśmy do domu to ojca nie było,wiec wziełam najpotrzebniejsze rzeczy z kuchni i trochę jedzenia.
Do walizki spakowałam ciuchy moje i Nikiego.
Samolot mieliśmy dopiero o 4 rano a musieliśmy stawić sie 2 godziny przed odlotem. Więc będziemy musieli się wymknąc z domu.

Jest już 1 w nocy ojciec dwie godziny temu wrócił do domu, znów jest pijany...w sumie niepamiętam dnia kiedy on nie był pijany.Niedługo będziemu musieli się zbierac. Dobrze ze jesteśmy juz ubrani to będzie szybciej.

Dochodziła 1:31, wziełam Nikiego za rękę, w drugiej trzymałam walizkę. Powoli i po cichu udaliśmy sie do drzwi,zeby on nas nie usłyszał. Gdy byliśmy na dworzu czułam wolnośc,ale bałam się że za chwile wyskoczu z jakiś krzaków i znów mnie pobije. Napewno spokojniejsza bedę jak już będziemy siedzieć w samolocie.
Po 30 minutach doszliśmy na lotnisko. Do odprawy zostało jeszcze troche czasu, postanowiłam zadzwonić do Jenn.
Pierwszy sygnał, Drugi sygnał i Trzeci sygnał....gdy już miałam się rozłączyć to po drugiej stronie usłyszałam zaspany głos mojej przyjaciółki.
-Halo, czy ty nie wiesz która jest godzina, normalni ludzie o tej godzinie śpia-powiedziała
-No właśnie normalni-zaśmiałam się
-No tak zapomniałam ty nie jesteś normalna,a tak po za tym czemu mnie wyrywasz o 3 rano z łóżka
-Mam sprawę
-Jaką...
-Koło 8 powinnam być w Londynie i czy bym mogła u ciebie zostać na parę dni do póki nie znajdę sobie czegoś
-Jasne ze możesz, na jak długo zechcesz...ale co sie stało
-Opowiem ci na miejscu
-Jasne...yyy...przyjadę po ciebie,tylko napisz o której bedziesz ladowac
-No jasne...muszę konczyć wzywają do odprawy,Dziekuję i Do Zobaczenia.
-Pa
Po pożegnaniu się z Jenn wzięłam Nikiego za rękę i udaliśmy się do odprawy, przeszliśmy bez problemów, potem tylko zajęliśmy swoje miejsca w samolocie i czekaliśmy aż uniesie sie ku górze niczym ptak.

Po 10 minutach usłyszałam głos stewardessy, że mamy zapiąć pasy i wyłączyć urządzenia elektroniczne bo startujemy.
Gdy samolot zaczął odfrówac  poczułam jakbym latała w nim....jakbym unosiła się w górę bez samolotu.

To będzie najlepsza przygoda jaką przeżyłam, w sumie moja pierwsza tak zwariowana...I nikt mi w tym nie przeszkodzi, nawet on...będę tylko ja i mały braciszek. Będziemy razem... nareszcie razem.

                                      Zaczynamy nowe życie 

Patrzyłam na piękny widok z okna samolotu,nawet nie wiedziałam ze niebo  może być takie piękne. W pewnej chwili zamknęły mi się oczy i nie wiem kiedy zasnęłam.



                                  Znalezione obrazy dla zapytania widok z samolotu


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hejka.
Nareszcie dodałam 1 rozdział i mam nadzieję że sie podoba. I bardzo was proszę o jakąś małą opinię, czy sie podoba, czy nie...dla was to chwila a dla mnie wielka motywacja.
Ps.Dzisiaj dodałam nową zakładkę ''Wasze blogi'', gdzie możecie zamieszczać wasze opowiadania, które z chęcią przeczytam i skomentuję.
Miłego czytania.

piątek, 29 stycznia 2016

Prolog

     *Ciemna uliczka,chmury są czarne,ale słychać tylko powie wiatru i oddech.....mój oddech,szłam ta uliczką,gdy nagle usłyszałam huk, ale jak się odwróciłam nic tam nie było...dalej szłam...i znowu ten sam huk,ale był coraz głośniejszy...jakby za mną podążał....Nagle wszystko umilkło nawet nie było słychać powiewu wiatru i znowu huk.Postanowiłam iść w tamtą stronę, z oddali zobaczyłam postać, która leżała na trawie, podeszłam do niej....złapałam ja za głowę i wtedy dopiero zauważyłam że...że miałam całe ręce w krwi...w jej krwi.Nagle zza krzaków zaczęła wyłaniać się postać, która powoli się do mnie zbliżała... i nagle*



Znowu ten sen, śni mi się coraz częściej. Mam nadzieję że jak tylko wyjadę  stąd to ten koszmar wreszcie się skończy.
Nazywam się Miranda Davson, mieszkam z młodszym braciszkiem i ojcem alkoholikiem, nie mam mamy, znaczy się teraz nie mam dokładnie od 3 lat i 5 miesięcy, umarła kilka dni po narodzinach Nikiego, umarła z niewyjaśnionych przyczyn bynajmniej tak twierdzi policja, ale ja wiem swoje to ojciec ją zabił,ale nigdy tego nie udowodniono.Gdyby nie to że mam Nikiego już dawno bym podcięła sobie żyły, albo skoczyła z mostu. Cokolwiek byle jak najdalej od niego.Mam 17 lat, ale niedługo skończę 18 i postanowiłam że stąd wyjadę, wezmę Nikiego i pojedziemy jak najdalej  stad, już nawet wiem gdzie.




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                                              
                                                            I jak podoba się prolog.
Mam nadzieję że tak,ale jeśli nie to piszcie szczerze,co mogę zmienić, co ma być dalej. Ogólnie to wiem co będzie w pierwszym rozdziale,ale jeśli chcecie mogę dodać wasze propozycje. Będę czekać.