*Ciemna uliczka,chmury są czarne,ale słychać tylko powie wiatru i oddech.....mój oddech,szłam ta uliczką,gdy nagle usłyszałam huk, ale jak się odwróciłam nic tam nie było...dalej szłam...i znowu ten sam huk,ale był coraz głośniejszy...jakby za mną podążał....Nagle wszystko umilkło nawet nie było słychać powiewu wiatru i znowu huk.Postanowiłam iść w tamtą stronę, z oddali zobaczyłam postać, która leżała na trawie, podeszłam do niej....złapałam ja za głowę i wtedy dopiero zauważyłam że...że miałam całe ręce w krwi...w jej krwi.Nagle zza krzaków zaczęła wyłaniać się postać, która powoli się do mnie zbliżała... i nagle*
Znowu ten sen, śni mi się coraz częściej. Mam nadzieję że jak tylko wyjadę stąd to ten koszmar wreszcie się skończy.
Nazywam się Miranda Davson, mieszkam z młodszym braciszkiem i ojcem alkoholikiem, nie mam mamy, znaczy się teraz nie mam dokładnie od 3 lat i 5 miesięcy, umarła kilka dni po narodzinach Nikiego, umarła z niewyjaśnionych przyczyn bynajmniej tak twierdzi policja, ale ja wiem swoje to ojciec ją zabił,ale nigdy tego nie udowodniono.Gdyby nie to że mam Nikiego już dawno bym podcięła sobie żyły, albo skoczyła z mostu. Cokolwiek byle jak najdalej od niego.Mam 17 lat, ale niedługo skończę 18 i postanowiłam że stąd wyjadę, wezmę Nikiego i pojedziemy jak najdalej stad, już nawet wiem gdzie.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
I jak podoba się prolog.
Mam nadzieję że tak,ale jeśli nie to piszcie szczerze,co mogę zmienić, co ma być dalej. Ogólnie to wiem co będzie w pierwszym rozdziale,ale jeśli chcecie mogę dodać wasze propozycje. Będę czekać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz