*Rano Oczami Mirandy*
Wstałam jakąś godzinę temu, czyli o 12, trochę późno no ale do domu wróciliśmy koło piątej to musiałam się wyspać. Było już trochę późno a reszta nadal spała, więc ja dla zabicia czasu postanowiłam, że zrobię obiad. Przygotowałam potrzebne mi rzeczy. Najpierw zaczęłam obierać ziemniaki, które potem położyłam zalane wodą na gorącym palniku. Podczas gdy ziemniaki się gotowały, wzięłam się za robienie pałek w panierce curry. Najpierw przygotowałam potrzebne mi rzeczy, czyli 4 pojedyncze piersi z kurczaka, mąkę, curry, mleko, sól, pieprz no i oczywiście oliwę. Gdy przygotowałam panierkę, zaczęłam w niej obtaczać piersi.
Po chwili do pokoju wbiegł Niki z Jenn.
- Co tutaj tak pysznie pachnie - powiedziała moja przyjaciółka.
- Obiad...W końcu trzeba było się za to wziąść - powiedziałam kładąc piersi na rozgrzaną oliwę. - Niki poszedł byś obudzić Brada?
- Jasne - powiedział wesoło mój młodszy braciszek i pobiegł na górę.
Po około 15 minutach, moje piersi w panierce curry, były już gotowe, a Jenn zaczęła nakładać ziemniaki na talerze, gdy w pewnym momencie usłyszeliśmy charakterystyczny dźwięk jej telefonu, Jenn odeszła kawałek i zaczęła rozmowę z ową postacią. A ja dokończyłam nakładanie ziemniaków i piersi na talerz. Z lodówki jeszcze wyciągnęłam sałatkę, którą wcześniej zrobiłam. I obiad był już gotowy. W tym właśnie momencie do kuchni wszedł Bradley, który na rękach trzymał mojego młodszego braciszka.
- O rany...Jak to przecudnie pachnie - No i oczywiście Brad usiadł do stołu i gdy już chciał ugryźć kawałek piersi do kuchni wpadała uradowana Jenn.
- Mam dobra wiadomość - oznajmiła. - Dzisiaj o 16 idziemy z chłopakami na plażę.
- A gdzie ta dobra wiadomość - powiedział z sarkazmem wykutym na twarzy.
- Pójdziemy...Prawda - powiedziała to z miną smutnego szczeniak.
- O nie, mnie na tą minę nie przekonasz - I w tym momencie zaczęła skamleć. - Oj dobra niech ci będzie.
- Kochana jesteś - po tych słowach zaczęliśmy szamać nasz obiad i po około 30 minutach byłam już na górze zastanawiając się co ubiorę dzisiaj na plaże. No na pewno bikini, ale co na nie....
Gdy tak szukałam co mam na siebie założyć pomyślałam ze fajnie by było gdyby wybrała się z nami Anabet. Od razu wzięłam telefon do ręki i wybrałam jej numer. Po dwóch sygnałach odebrała.
- Halo...
- Hejka Anabet, masz na dzisiaj jakieś plany.
- Hejka, nie a co.
- To może miałabyś ochotę wybrać się z nami na plażę.
- Jasne, z chęcią pójdę.
- Ok. to wyślij mi swój adres, to podjedziemy po cie... - w tym momencie mi przerwała.
- Nie...Nie musisz, ja sama przyjdę - powiedziała szybko
- No ok...To bądź tak o 15:40 bo o 16 musimy być na plaży.
- Dobra, to do potem
-Pa
Po rozłączeniu się powróciłam do mojej szafy z której wyciągnęłam krótkie spodenki i białą koszulkę ze znakiem nieskończoności. Po ubraniu się(co mi zajęło 30 minut) zeszłam na dół, gdzie czekali na mnie wszyscy, nawet Anabet.
- No nareszcie, co tak długo - powiedział Brad.
- Dobra nie bulwersuj się tak - wyszliśmy z domu i ruszyliśmy w stronę czarnego samochodu Brada.
I po 20 minutach dotarliśmy na miejsce, gdzie czekali na nas chłopacy.
- Hejka - powiedziałam i ze wszystkim się przywitałam a z Niallem na końcu.
-Ślicznie wyglądasz - szepnął mi do ucha. Ja szybko się od niego odsunęłam aż całe puliki mi poczerwieniały. Miejmy nadzieję, że nikt tego nie zauważył. Po przywitaniu się z chłopakami ruszyliśmy bliżej morza, rozłożyliśmy swoje ręczniki i na nie usiedliśmy. Zaczęliśmy gadać o wszystkim i o niczym. Po tej długiej rozmowie prawie wszyscy ruszyli do wody. Na brzegu zostałam ja, Brad, Anabet no i Niki, który lepił zamki z piasku.
Ja zamknęłam oczy i zaczęłam się opalać, gdy ktoś w pewnym momencie zasłonił mi słońce. Powoli otworzyłam oczy i zobaczyłam nie kogo innego jak Nialla.
- Blondasku, nie jesteś przezroczysty...I zasłaniasz mi słońce
Chłopak nic nie powiedział tylko wziął mnie na ręce i zaczął iść ze mną w stronę wody.
- Niall...Puść mnie - On nadal się nie odzywał - Puścisz mnie...
- No dobra - Puścił mnie, ale w wodzie i odpłynął.
*Oczami Nialla*
Wyszedłem z wody i czekałem aż Mira wypłynie na powierzchnie, ale ona nie wypływała. Przestraszyłem się a co jeśli jej coś się stało...Z przerażeniem wskoczyłem do wody w poszukiwaniu Miry. Kilka razy wpływałem pod wodę, ale nie widziałem jej, w pewnym momencie coś przykuło moją uwagę...to była bransoletka, którą nosiła Mira a jeszcze dalej zauważyłem postać...To była ona...Mira. Szybko podpłynąłem do dziewczyny i razem z nią ruszyłem ku powierzchni. Gdy już wypłynąłem trzymając nieprzytomną dziewczynę na rękach zacząłem szybko płynąć do brzegu. Dopiero gdy położyłem ją na piasku dostrzegłem że ona nie oddycha. Spanikowałem, ale zacząłem jej robić sztuczne oddychanie, które nie pomagało. Robiłem co w mojej mocy żeby Mira zaczęła oddychać. Ona nie może może umrzeć przez moją głupotę...Nie może. W pewnym momencie zobaczyłem...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hejka.
Bardzo, ale to bardzo was przepraszam że tak długo nic nie dodawałam, ale wiecie jak to jest...szkoła, nauka, praktyki a w weekendy opiekuje się moją kuzynką, wiec nie miałam kiedy dodać kolejnego rozdziału. Wiem że ten rozdział jest krótki, ale następny postaram napisać się dłuższy.
Do kolejnego.
Miłego Czytania.
Czytasz = Komentujesz
To dla was chwila, a dla mnie wielka motywacja
biedny blondas...
OdpowiedzUsuńOby ją uratował;)
Oby tak dalej, czekam na kolejny;)