niedziela, 13 listopada 2016

Rozdział 7 Pierwszy dzień pracy

*Następnego Dnia 6:37 Oczami Mirandy*
Obudziło mnie donośne płakanie Nikiego, szybko zwlekłam się z łóżka i popędziłam do pokoju młodego zobaczyć co się dzieje. Gdy do niego podeszłam zobaczyłam ze jest cały spocony...
- Niki...Kochanie co się stało
- Miałem zły sen - powiedział tuląc się do mnie i zaczął kaszleć.
- Nikuś co się dzieje
- Gardło mnie boli i trochę głowa - poszłam po termometr do szafki, aby sprawdzić czy ma gorączkę.
Włożyłam mu termometr pod pachę i wyciągnęłam po kilku minutach. Termometr wskazywał 38,5. 
- Mira co jest - powiedział zbliżający się do mnie Brad.
- Młody jest chory, muszę iść z nim do lekarza.
- A przecież miałaś zacząć dzisiaj pracę.
- Tak...Wiem, ale nie mogę, Niki jest chory a jak nie przyjdę to pewnie szefowa mnie zwolni.
- Nie martw się ja chętnie z nim zostanę i pójdę do lekarza.
- Nie...Nie mogę cię wykorzystywać.
- Wcale nie wykorzystujesz, z chęcią z nim zostanę.
- Dziękuję...
- A teraz idź się ubrać, chyba nie chcesz iść w piżamie
Po słowach Brada szybko popędziłam do pokoju się odświeżyć i ubrać. Już po okołu 20 minutach byłam gotowa. Popędziłam do pokoju Nikiego zobaczyć jak się czuje, ale zobaczyłam jak Bradley usypia go, więc postanowiłam zejść na śniadanie. Przyszykowałam sobie kanapki z szynką i serem i do tego kakao. Gdy już prawie z mojego talerza znikły kanapki na dół zszedł Brad...
- Jak się obudzi, to pójdę z nim do lekarza...- powiedział.
- Jeszcze raz Ci dziękuje...Nie wiem co bym bez ciebie zrobiła - w tej chwili przytuliłam chłopaka.
- Mira... Cyba nie chcesz się spóźnić pierwszego dnia do pracy
- Nie, już wychodzę - Po drodze do drzwi włożyłam na siebie kurtkę i wzięłam torebkę i ruszyłam w kierunku drzwi. Gdy otworzyłam je poczułam przyjemny wiaterek dotykający moją twarz.I ruszyłam...

Po 15 minutach drogi byłam na miejscu. Jako iż Jenn miała dzisiaj wolne to musiałam iść sama. Po
 wejściu do środka moją uwagę przykuła blond czupryna, która nagle się odwróciła i ujrzałam śliczne błękitne oczy...jak ocean. Chłopak ruszył w moim kierunku i nachylił się do mnie, aby mnie objąć.
- Witaj piękna - powiedział.
- Hej... - tylko hej...skarciłam się w myślach..zdołałam tylko to z siebie wydusić.
- Chodź, pokaże ci gdzie co jest - powiedział niebieskooki.
Najpierw zaprowadził mnie do szatni gdzie się przebrał w służbowy mundurek, a później oprowadził mnie po całej reszcie. I już pierwsi goście zaczęli wchodzić i zamawiać dania. Na razie dawałam sobie rade zobaczymy jak pójdzie dalej.
*8 godzin później*
Za 30 minut zamykamy...W tej chwili niosę bodajże ostatnie zamówienie na dzisiejszy dzień.
- Proszę i życzę smacznego - powiedziałam do grupki chłopaków siedzących przy tym stoliku.
- Mała może przysiądziesz się do nas - powiedział jeden z nich.
- Nie dziękuje, jestem w pracy
- No chodź...Nie daj się prosić - i klepnął mnie w tyłek.
Tą całą sytuacje musiał widzieć Niall, bo nagle podszedł do stolika.
- Masz jakiś problem - powiedział ten sam chłopak do Nialla
- Nie, ale ty najwidoczniej tak - i popchnął go tak ze poleciał na stół i znalazł się na podłodze.
- Niall...Natychmiast do gabinetu - powiedziała szefowa.
Poszłam za nimi i po 5 minutach ich gadania weszłam do gabinetu.
- Przepraszam...Chciałam tylko powiedzieć że to co tam się stało to i wyłącznie moja wina...Niall nie ma nic z tym wspólnego, On tylko stanął w mojej obronie...
- Mira..Ja wiem - powiedziała szefowa - Widziałam wszystko... Dałam mu tylko pouczenie, a teraz zmykajcie się przebrać, zaraz zamykamy
Razem z chłopakiem ruszyliśmy do szatni. Ja do swojej i on do swojej. I równo o 17 zamknęliśmy. Zobaczyłam chłopaka jak ruszył w kierunku swojego samochodu i uświadomiłam sobie ze zapomniałam mu podziękować.
- Niall...Zaczekaj...Chciałam Ci podziękować i przeprosić za tą całą sytuacje.
- Ależ nie musisz przepraszam ci...podwiesić Cię - powiedział.
- Nie.. Nie musisz, przejdę się
- Wskakuj, albo wsadzę cię siłą
Weszła do samochodu, ale całą drogę do domu się nie odzywaliśmy, nie wiedziałam o co mam go pytać i nagle się zatrzymał...Zobaczyłam dom Jenn...Jaki on jest szybki - pomyślałam.
- To na razie - zamknęłam drzwi od samochodu i ruszyłam w stronę drzwi.
Gdy weszłam do domu, ściągnęłam kurtkę i odłożyłam torebkę, po czym ruszyłam w kierunku kuchni.
- O hejka Brad...I jak tam Niki
- No byłem z nim u lekarza porobili mu badania i pobrali krew za 2 tygodnie masz stawić się po ich odbiór.
- Aha no ok. Pójdę do niego zajrzeć.
Po chwili już znajdowałam się na górze. Weszłam do pokoju, młody spał. Podeszłam do niego i zobaczyłam ze jest cały rozpalony. Martwię się o niego. Nie chce żeby coś mu się stało. Nie chciałam go budzić, więc zeszłam na dół do Brada.
- O hejka Jenn. Gdzie byłaś?
- Na randce - powiedziała z uśmieszkiem na twarzy.
- Dalej, opowiadaj.
- Dobra, ale nie tutaj, chodź do pokoju - powiedziała.
Razem udaliśmy się do pokoju Jenn. Opowiedziała mi wszystko, o jej nowym "przyjacielu". No a ja jej opowiedziałam o tej całej sytuacji w barze.
- O ktoś tu się zakochał... - zaczęła podśpiewywać z uśmieszkiem.
- Wcale, że nie...
- Yhm...Akurat, ale niech ci będzie. Może jutro wyjdziemy gdzieś na miasto po pracy i weźniemy Ane,...Co ty na to ?
- Nie mogę...Nie zostawię Nikiego
- Będzie z Bradem...No, dalej nie daj się prosić - zrobiła minkę zbitego szczeniaczka.
- No dobra, niech Ci będzie - uległam jej.
Po dalszych pogawędkach udaliśmy się na dół, aby obejrzeć jakiś film.
*3 godziny później*
Po skończonym filmie poszłam zrobić sobie kolacje, a gdy się najadłam zrobiłam kilka kanapek dla Nikiego i kakao...I poszłam mu to zanieść. Jak weszłam to młody całe szczęście już nie spał.
- Dlaczego mnie nie zawołałeś - mały nic nie odpowiedział. - Masz najedz się.
- Dziękuję...Mira, a czy ja pójdę do aniołków - gdy to powiedział, przeraziłam się...Co on gada.
- Ale jak to Niki...Dlaczego tak mówisz.
- No bo mamusia też była chora i poszła do aniołków
- Kochanie, ale ty wyzdrowiejesz zobaczysz...A teraz jedz, bo ci ostygnie.
W mojej głowie tylko była myśl  skąd mu przyszło do głowy że może umrzeć. Co się stało u lekarza? Musze porozmawiać z Bradem.
Gdy mały zasnął, wzięłam naczynia i ruszyłam do kuchni, gdzie siedział Brad.
- Brad musimy pogadać
- Jasne, o co chodzi?
- Co się stało u lekarza?
- A dlaczego pytasz...
- Niki, właśnie mi się spytał, czy pójdzie do aniołków jak mama...On myśli ze umrze - po tych słowach Brad przez chwilę się nie odzywał. W końcu powiedział to co chciałam usłyszeć.
- Pewnie podsłuchał moja rozmowę z lekarzem...Mira tylko się nie denerwuj...Yyy...
- No gadaj...
- On prawdopodobnie ma białaczkę, dlatego zalecili te wszystkie badania.
Nagle zaczęło mi się kręcić w głowie. Cały świat legł mi w gruzach...Co zrobię jak on umrze...Nieporadze sobie, to on mnie trzymał przy życiu jak mieszkaliśmy z ojcem.
- Co? To nie może być prawda. Powiedz że kłamiesz - nagle z moich oczu zaczęły wypływać łzy, których nie mogłam powstrzymać. Brad próbował mnie uspokoić, ale na marne...Ja nadal płakałam. I właśnie w takich momentach najbardziej brakuje mi mamy.


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hejka. Najmocniej przepraszam za brak rozdziałów, ale nie miałam weny i jeszcze te wyjazdy w wakacje. A teraz znowu się zaczęła szkoła. Nie powiem wam kiedy pojawi się następny rozdział bo sama nie mam pojęcia, ale postaram się żeby pojawił się jak najszybciej. Miłego czytania.
                                              Czytasz = Komentujesz
     To dla was chwila, a dla mnie motywacja do dalszego pisania.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz